Ljublijama

Het is vandaag tijd om Bohinj te verlaten. Nee niet omdat hier niets meer is wat we nog niet gezien of gedaan hebben, maar omdat Timo een afspraak heeft donderdag, ergens anders in Slovenië.

Dus in doe ’s morgens nog even een paar foto’s maken van de bergen tegenover de camping en een paar van de camping zelf. Dan even ontbijten, de camper reisklaar maken en vertrekken.

We hebben besloten om onderweg Ljublijana mee te nemen omdat we daar toch langs komen onderweg naar onze volgend verblijf.

We vinden bij Sostro (Ljublijana) een camperplek. Gratis als je daar eet en 16,00 Euro als je dat niet doet. Ik vind het een beetje raar dat je voor die paar uurtjes zoveel geld moet betalen, maar oke. We schaffen daar een buskaartje aan en gaan met de bus de hoofdstad in.

Het is een leuke stad, niet te groot, maar nu moet ik er gelijk eerlijk bij vertellen dat wij eigenlijk alleen in het oude gedeelte zijn geweest. We lopen langs de bekende toeristenplaatsen, schuifelen even over het marktje dat er staat. We bekijken even de kerk ? van binnen. Wat een machtige kerk. Ik ben even vergeten hoe de kerk heette, maar dat zoek ik thuis wel weer op.

Uiteraard lopen we over de geliefdenbrug met de vele honderden slotjes, de schoenmakersbrug, de drakenbrug en de 3 bruggen. Van die laatste lukt het niet een goede foto te maken, dat moet je volgens mij echt met een drone doen, maar oké niet bij en staat een beetje raar denk.

Hierna zoeken we dan toch een eettentje op. We hebben een tentje gezien waar ze paninibroodjes verkopen. Daar de meeste tentjes alleen warm eten serveren, kiezen we voor dit druk tentje. Uiteraard bestellen we daar drinken bij. Ik neem mintthee en de andere Cola zero. Op het moment dat ik mijn thee krijg, kijken Nigila en ik elkaar aan. Er drijven meerdere ijsklontjes in, mmmm, maar eens voorzichtig voelen, juist ja, de thee is ijs en ijskoud… daar had ik niet op gerekend. Voorzichtig proeven. De muntblaadjes drijven ook in deze koude thee, er zit citroen in, ik gok honing en verbazingwekkend is het eigenlijk best lekker.

Het wachten op de bestelde broodjes begint. Het duurt ook best wel lang voordat we ze krijgen, dus zijn blij als we kunnen “aanvallen”. Nigila kijkt al snel op, warme buitenkant en koude binnenkant. De ham en kaas die tussen het broodje zitten, blijken koelkast koud te zijn, terwijl ze rekenden op gesmolten kaas. Mijn kip met bacon is wel warm. Nadat we klaar waren zei Nigila:””En wat hebben wij vandaag hier geleerd? Dat ze hier warme dingen koud serveren.” Ja af en toe kan ze heerlijk droog uit de hoek komen.

Na deze lunch hebben we de bushalte weer opgezocht en zijn we met lijn 13 weer terug gereden naar Sostro. Daar onze kaart weer terug ingeleverd en in de camper gestapt voor het vervolg van onze reis.

Helaas ging de route hierna weer 32 km over de snelweg, dus ik heb gelijk aan Timo gevraagd of we niet snelwegen vermijden kunnen invoeren, want ja ik vind binnendoor rijden vaak leuker en verrassender. Dit zou hij voortaan doen. Nu maken we de 32 km af voordat we de snelweg verlaten en weer door het schitterende Sloveense landschap door rijden.

We merken ook dat het hier in Slovenië veel minder toeristisch is. We komen 99% Slovenen tegen en dan nog 1% buitenlanders. Nee, ik klaag niet, het valt gewoon op. Ik kijk weer mijn ogen uit. Wat is dit een groen land. Echt geweldig. Ik las van de week ergens 50 tinten groen. En ja inderdaad, als je om je heen kijkt met de groene weilanden, de bossen, je ziet zeker 50 tinten groen, daar kun je naar blijven kijken.

In Nova Vas springen we nog even een kleine supermarkt binnen daar Timo morgen broodjes nodig heeft om als eten mee te nemen, nog even een klein flesje drinken, dus hoppa. We zien naast deze supermarkt een pizzeria, maar dat is ook al weer even geleden, oké ik ben niet echt een overdreven pizza mens, maar af en toe is het wel lekker.

Toch stappen we weer in. We gaan eerst kijken waar Timo zijn afspraak heeft. Hij zit er over na te denken om met de fiets daar heen te gaan, inclusief zijn camera, dus even uit dokteren of dit wel te doen is.Nadat we op het adres zijn aangekomen waar hij zijn afspraak heeft, rijden we in één ruk door naar onze nieuwe overnachtingsplek.

We komen nog langs een heel leuk kapelletje, de toren staat los van het gebouw en is alleen door het dak van de kapel met elkaar verbonden. Het heet: Kapelica sv Druzine. Voor de rest is de informatie in het Sloveens, dus dat wordt ook iets om eens in te verdiepen als ik het fotoboek ga maken.

We moeten een redelijk smal steile weg op naar boven. Mmm hier moet je niet teveel tegen komen, mede omdat wij ook nog een bushalte zien. Na het dorpje Vrh (uitspraak VR) moeten we rechts af slaan en rijden we op een onverharde weg door het bos. GEWELDIG!

Dan komen we bij een splitsing waar we een holletje naar boven moeten. Timo zet hem toch maar even rechts op een parkeerplaats, eerst maar eens even te voet gaan verkennen. Boven blijkt toch inderdaad de staanplaats te zijn. Dus camper gehaald en naar boven gereden.

Jeetje wat ziet het er hier netjes uit. Ik vermoed dat het nog niet oud is. Ze zijn nog bezig met het invalidentoilet, maar alles ziet er erg schoon en netjes uit. En midden in de natuur, maximaal plek voor 5 camper, boven 1 trekkershutje en er kunnen verschillende tentjes staan. Hier hou ik het wel uit. Hier hou ik wel van.

Daar het ondertussen ook weer regent eten we in de camper (Nee geen idee meer wat. )

Weltrusten en tot morgen, dan gaat Timo op heuse berenjacht…. Digitaal wel te verstaan.